buzlu badem

Piştt, Sen!

2010-10-27T20:20:00.001+01:00

*

“seni sevmem
bu savaşı
kesintiye uğratmaz” dedin.
Önce savaşını bitirseydin. Ben birini severken savaşmadım başkasıyla hiç. Kendimle
savaşımı soruyorsan o başka. “Bu böyle” dedin. Seviyordum, sustum. Başlarken biliyordum. “Birleşmemiz radikal olacak ben kan vereceğim.” Kansızlıktan hastanede yatmış benim annem. Ben de dayanırım diye düşünüyordum. Vitamin alıyordum. Ben değiştikçe sen eleştiriyordun. Yine de şükürler olsun beni anladığın kadarına, yanımda olduğun kadarına. Aza tamah etmeyen bulamazmış çoğu. ‘Çok’ hep çok geldi bana. Ne olurdu sen de savaşmasaydın ya.

“Ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek…” diyor ya ben galiba bilerek ve istemeden atladım camdan.

Benim acımla acını anlatışının cümleleri aynı mıydı? Ben gördüm öyle yazmışsın. Beni mi sevdin acıyan canımı mı? Allah acı çektirenlerin yaksın canını. Ama özgün olsun her biri.

* Dikkat: Resmen sarhoşum

çıkmaz

2010-06-28T14:51:00.002+01:00

"... yani buraya çıkar
yani kendine çıkar
yani bu yol çıkmaz...

yani bu yol kendi etrafında
adanın etrafında
döner durur.

ada yine ada

burası bu yolun başıysa
aynı zamanda
sonudur da..

Ama yolu bırakır
tepeye vurursan
o zaman
başka..."

Seyyar balıkçı, A ay'dan

bahtımın yıldızı

2010-06-09T10:15:00.004+01:00

Orası bana tuhaf gelirdi. O sokak, gittiğimiz yol filan. Bizim yaşadığımız yerden çok daha farklı. Yerler ahşaptı. Girişte hiçbir şey yoktu. Ayakkabılar koyuluyordu. Hatırladım, bir de mutfak girişteydi sadece. Sonra merdivenler, onlar da ahşaptı. Uzun halı serilmişti. Eski yeşil rengiydi oradaki halılar. Basamaklara bastıkça gıcırdardı yer. Merdivenler bitince salon ve koridor. Salon kapısının tam karşısında da pencere. Pencerenin önünde cumba vardı. Ne zaman oraya gitsek bilirdim ki eve dönene kadar ben o cumbada oturacağım. Arada yiyecek bir şeyler getirecekler. Ben sokakta oynayan çocuklara bakacağım oradan. O çocuklar farklı, tenleri biraz daha koyu benden sanki biraz da pis gibiler. Bir üst katı da var ama hatırlamıyorum o kadar çok. Her yerde halılar. Yer hiç görünmeyecek kadar çok halı serilmiş. Boşluklara da minik paspaslar, sanki zemin görülse o evde yaşayanlar günaha girecek gibi. Net hatırlıyorum. O cumbanın demirlerinden ayaklarımı sarkıttığımı, yanıma koyulan dümdüz çinko tasın içinden kiraz ve erik yediğimi, öylece beklediğimi, saçlarımın uzun, upuzun ve uçlarının lüle lüle olduğunu, hava kararmaya başladığında beni oradan alacaklarını, kirazım ve eriğim bittiğinde yiyecek başka bir şey getireceklerini, cumbanın demirlerinin siyah olduğunu ve yer yer boyasının döküldüğünü, oturduğum mermerin serin olduğunu, içeridekilerin yüksek sesle konuştuklarını, o evde tuhaf bir his olduğunu hatırlıyorum. Böyle!

darla-n-ma!

2010-06-02T12:25:00.003+01:00

• Balkondan gelen sigara dumanı eski çağlardaki gibi iletişim kurmamızı mı sağladı acaba? Duman dindiğinde yanımdaydı. İyi kötü ne fark eder.
• Yolda yürüyen adam “Bir beklentin olmazsa hayal kırıklığına da uğramazsın” dedi. Yolda yürüyen adamlarla dolu içim.
• Her gördüğü obje üzerine “neden” sorusunu yöneltip geçmişle ilgili bilgi toplamak isteyen kadınının suratının ortasına bir tokat atayım istiyorum. Dudağının kenarından sızan kanla ruju birbirine karışsın ve bir süre içine sinsin. İzin versin olmasına. İç kanaması o oluyor herhalde, içimde yaşıyor, giderek büyüyor ya!
• Biranın yanında gelen tuzlu fıstık kâsesinin içine atıyorsan kabukları şayet, bir süre sonra kabuklar yoğunlukta oluyor. Hangi kabuğun içinde fıstık var hangisinde yok anlamıyorsun ya. Deniyorsun da ama. Boş olanlar dağılıveriyor elinde. İnsanlara güvenmek gibi tuzlu fıstık kasesi. Eğer patlıyorsa fıstıklar insanlardan farklı olarak üzerine soğuk su içmek yerine biranı dikiyorsun kafaya.
• Belediye otobüslerinde ne zaman bir öğrenci “Paso göstermem gerekiyor mu?” diye soruyor ya gülüyorum saçma sapan. Ama yıllardır böyle bu. Tonlama mühim!
•Nutella’yı dolaba koyan annelere karşıyım. O vıcık kıvamı bozmayın, lütfen ama!
* Sana seni anlatıyor olsa bile kendini anlatır insan aslında. Herkes ama kendini anlatır. Ben bir süre susmalıyım.
•Güne başlarken ve bitirirken hep aynı şeyi okuyordu. Bir şiir. Hep değil de işte. Ama o dönemi en iyi başka bir herif anlatıyordu. Kendi susuyordu.
Arabesk
adımı ilk söylediğin gün
kan geldi kulaklarımdan o gece
aceleyle çıkıp evden
seni aradım saatlerce
bulsam vuracaktım
sen ölünce dudaklarından öpecektim,
mikrop kapmasın diye
tentürdiyot sürecektim ağzıma
buna bütün eczaneler gülecekti
allah belamı versin
seviyorum işte ne yapayım
kavuşmak yalnızca varsayım, zayıf ihtimal
özlem hararetli bir esin, kırık bir hayal
ama zulmeden, kahreden o mavi sesin
'acı çekeceksin, yok olacaksın' diyor hâlâ
ve isyan ediyorum allaha
olmalısın, diye haykırıyorum
evet, evet, ordasın
hatta bir cübben
cübbenin de kürklü yakaları var!
ve ben, ölünce yapışacağım o yakalara
yanıt ver, diye bağıracağım, yanıt ver
neden neden neden neden neden neden
beni bütün şeytanlar alkışlayacak
seni ilk gördüğüm gün
bir martı oydu iki gözümü de
(Küçük İskender)

aklım dönse!

2010-05-12T09:45:00.002+01:00

En yakındaki lunaparka gitmek istiyorum. Hava kararmak üzereyken ama. Var olan her şeye binmek istiyorum. Tek başıma! Kulağımda da bu şarkı olsun. Son ses! Korktuğumda çığlık atmak yerine bağıra bağıra bu şarkıyı söylesem!

foto

İçeri buyur!

2010-05-08T14:56:00.000+01:00

Eğer kapıyı açıp “İçeri buyur” dediğimde içeriye girmek seni korkutacaksa, kendinden emin bir şekilde atamayacaksan kirişten içeriye ilk adımını kapımı çalma sakın!

Oturduğun koltukta aklından başka bir şey yapmanın heyecanı olacaksa, pencereden giren güneş benim gözlerimi kamaştırdığı kadar kamaştırmayacaksa gözlerini, sehpanın üzerine koyduğum kahvenin tadı sana acı gelecek ama sen yine de “Çok güzel olmuş eline sağlık” diyeceksen, duvardaki fotoğraflar sana merak ettirmeyecekse nereden geldiğimi, mutfaktaki garip ses beni tedirgin ettiği kadar etmeyecekse seni tedirgin, yahut önemsemeyeceksen halıya düşen kırıntıları, akşam ne yiyeceğimiz konusu benim umurumda olduğu kadar senin umurunda olmayacaksa, “Neden geldim” buraya diye soracaksan kendine ben sana cümleler kurarken ve açıkça söyleyemeyeceksen “Geldim ama beklediğim bu değildi” diye, masanın üzerine serdiğim çiçekli örtünün deseni hatırlatmayacaksa sana çocukluğundaki piknikleri, güneş batarken kızıl buluta benimle birlikte selam vermeyeceksen pencereden kapıma gelme sakın. Kapımı çalma!
Çünkü sen oturduğun koltukta dışarı bakıp bir an hüzünleneceksen ben ne olduğunu merak edeceğim, tam da o an ne düşündüğünü, “kahveyi gerçekten beğendi mi” diye düşüneceğim için için, o terliklerle rahat edip etmediğini bir de…
Kapımı çaldığında “Neden geldin” diye sormadan alacağım seni küçücük evime. Neden geldiğini bana anlatmayacaksan kapımı çalma sakın!
Bırak ben tek başıma selamlayayım akşam kızıllığını, akşam kızıllığın soldurma, Ne olur kapımı çalma! Ama sakın!

orada olmak!

2010-05-03T12:41:00.003+01:00

Şu anda Ege’de herhangi bir kıyı restoranın akşam hazırlığı için ayıklanırken deniz börülceleri, bir yandan da rakılarını yudumluyorlardır belki de insanlar, o yıpranmış ahşap masanın üzerine koyuyorlardır bardaklarını, börülcelerin hemen yanına. Belki eski bir radyodan sesleniyordur onlara da şimdi benim dinlediğim şarkı. “Beni kaybettin artık, sen çok bekleyeceksin” diye... Ben de orada olmak istiyorum!

The mirror shows what I can‘t see!

2010-05-02T00:45:00.005+01:00

• Çocukken ben, öldüklerinde çok ağlayamadığım, ne olduğunu bilemiyordum ölümün, cici annem ve cici babam vardı. Ablam ve ağabeyim de. Yedek bir aile gibi. Çocukken ağır bir yükmüş aslında iki ailenin de küçük çocuğu olmak. Neden kabul ettim acaba. Şimdi olsa yine yaparım!
• O zaman onların evinin karşısındaki boş alana ayısını getirdi bir Çingene. Ayıyı oynatırdı, çocuklar yakından izlerdi, ben hep pencereden bakardım. Ben de çocuktum. Hem de çok.
• Sarı olmasıyla ün salmış koskocaman rehberler vardı. Tüm Türkiye’nin telefon numaraları yazardı. Harf harf düzenlenmiş. Nerde görsem o rehberden bizim telefon doğru yazılmış mı diye bakardım. Sanki beni arayacakmış ve ulaşamayacak biri olmasın diye. Babamın adını orda görmek tuhaf bir gurur verirdi bana. Herkes yapar mıydı acaba öyle?
• Max bir şey sormak istiyorum. Hayallerinde ayrılırsan Earl Grey’den, ben evlenebilir miyim onunla? Bir kereliğine?
• İnsan bitsin diye başlamaz hiçbir şeye. Ama biteceğini anlayınca devam etmek isteyebilir, bir süre bile olsa.
• O kafedeyken, kedi tam ortamızdaydı, eve dönmeyecektim artık. O da yanımdaydı, kedi de. O an gelmişti mutluluk. Bir şeyin olmayacağını bilmek, devam etmeyeceğini ama yine de kabul görmek… Bilmem neden, huzurluydum o an. Yalan söylemiyordum, hiç de söylemeyecektim ki. Bana soracağı her sorunun yanıtı vardı ben de. O sormadan bile anlatabilirdim her şeyi. Sanki anlayacakmış gibi, ben anlamasını istiyorum diye anlayacak değil ya. Böyle düşünmek bile bencillikmiş. Bir kere bile anlamak istemedi ya. Kim bencil?
• Şeyi düşündünüz mü hiç? Hayat boyu bir sürü şey kaybediyorsunuz ya. Bİgün biri çıksa ve dese ki O kaybettiğiniz şeylerin arasından hangisini geri istersiniz? Ne tuhaf olur değil mi? Ben o kocaman içi sayfalarca özenle yazılmış mektup dolu kutumu isterdim. Ama olmaz ki öyle bir şey. Di mi? Olmaz!
• Fotoğraflarını yırttırdı bana. Nasıl saklarsın diye hesap sordu, o da ben de ağlıyorduk. Hepsini tek tek yırttım. Sonra çöpe attım. Akşam yemeğine aldığı etleri kavga ettiğimiz için pişirmemişti. Onlar da çöpteydi. Ertesi gün çöpümüzü dışarıdaki konteynera atmıştık. Aradan günler geçti. Okuldan eve doğru yürüyordum. Evin çok yakınındaydım. Yağmur yağıyor, yağmur suları aşağı doğru akıyordu. Yere bakarak yürüyordum. Ayağımın dibine bir kağıt parçası getirdi yağmur suyu. Bir baktım yırttığım bir fotoğrafın bir parçası. Tam göz kısmı. Hesap sorar gibi bakıyordu onun gözünden geçmiş bana. Bir an durdum. Yağmur daha da aşağı sürükledi geçmişimi. Biraz ilerde kırcılı bir kedi, etleri yiyordu. Hepimize afiyet olmuştu.
•Her şeyi hatırlamak istiyorum. Detayları, söylenenleri, tam da o gün giydiklerimi, adım atışımı, saçımdaki tokaları, ağzımdaki tadı, kulağımdaki müziği… “İçme, anılar gibi acı, içme sakın o şaraptan” diyor şimdi dinlediğim şarkı. İyi değil mi acaba hatırlamaya çalışmam?
•Ey bana akıl veren büyüklerim, siz 27 yaşındayken ne yapıyordunuz bu hayatta?
•Cukurcuma’da bir dükkanda iki tane koltuğa aşık oldum. Onlar birlikte ben yalnızım şimdi.
•Kadın seslerini seviyorum şarkılarda. Çirkin ama o kadar güzel görünen kadınlar onlar. Liste veremem burada. İrtibata geçin meraktaysanız!
•Biraz önce ilk defa dinlediğim ve bu gece bayılana kadar dinleyeceğim bu şarkıyı bu geceye armağan ediyorum.

Yapamadıklarımıza...

2010-04-23T11:51:00.005+01:00

bu sana

dinle ama mutlaka

Düşler vardır satılmaz, derinde anlatılmaz

Yüreklerden silinmez, bazen de vazgeçilmez

Kapat gözlerini ve düşün, ipekten bir deniz

Pamuktan bir gökyüzü, iki tomurcuk yüreğimizde

Belki de sen ve ben ikimiz, birbirinin farkında gözlerimiz

Düşüncelerimiz, olmayacak hayallerimiz

Ne alınır, ne satılır, para yerlerde sürünür

Geçtikçe şu günler, anladıkça hayatı

Birçok şeyin değeri küçüldükçe küçülür

Fikret Kızılok

if you want me, satisfy me!

2010-04-19T10:28:00.006+01:00

gh :-"Onu seviyor musun" çekce nasıl denir?
mi^* :-noor-esh-ho.
gh -noor-eşho?
gh -o zaman... noor-esh-ho?
mi -noor-ho-tebbe!
gh -ne?
mi -hadi, gidelim artık.
gh -sen ne dedin?
......

Eğer başka bir dilde soru sormayı öğreniyorsanız bundan önce mutlaka cevapların ne anlama geldiğini öğrenmelisiniz aslında. Çünkü cevabı anlayamadığınızda sorduğunuz soru köpükten yapılan bir baloncuk gibidir. Havalandıktan bir süre sonra patlayacaktır. Ya yere düşünce ya da daha düşmeden…

Cevap bilinse de ve hayat değiştirecek bir cevap olmasa da ‘değişim’in nasıl olacağı, olup olmayacağı ya da… Olmaması bazen o kadar tatlıdır ki. Bazen adım atılmaması, bazen başlaması oğlan olan bir şeyin başlamaması, hiç başlamayacak olması her şeyin ya da birçok şeyin üstünde kılar yaşanılanı. Karmakarışık bu cümleye anlam vermek isteyen saygıdeğer okuyucu sanırım önce ‘ONCE’ı izlemelisin.

Olmasın, değişmesin, kimse kimseye dokunmasın. Bazı ilişkiler pamuklara sarılmalı, tüm kötü renklerden korunmalı pamuğun beyazı. Bu da öyle olsun. Bir kere de öyle olsun...

* milujes ho? (onu seviyor musun?)
** miluju tebe (seni seviyorum)

P.S: Sex and the City filan izlerken kıskanır ya kadınlar, izlediğim hiçbir filmde hiçbir kadını Markéta Irglová kıskandığım kadar kıskanmadım ben!

please press 9

2010-04-14T09:44:00.000+01:00

İngilizceyle 9 rakamı arasındaki bu sıcaklık ve samimiyet nereden geliyor. Operatöre bağlanmak için sıfıra, ingilizce devam etmek için dokuza basılmasının sebebini biri bana anlatabilir mi? Bütün gün için için bunu düşüneceğim ben!

2010-04-12T08:49:00.002+01:00

"atılır mıyız oyundan, benzemezsek onlara?"

or am i dreaming

2010-04-09T10:03:00.001+01:00

Erkenden güne başlamak çok şahane bir duygu. Sohbet varsa, müzik varsa… Ne ala!
Barış işaretinin tarihini anlatıyorlardı o esnada. Biri İngilizce anlatırken diğeri tercüme ediyordu yüksek tavanlı salonda. İnsanları düşünüyordum tam o sırada. Bazen ne çok geliyorlar ama ne güzel. Hepsi iyi ki var. Zaten yıllardır biliyorum birçoğunu. Yeni eklenenlere ise anlatıyorum kendimi. Bazıları anlıyor daha da soruyor bazıları basıp gidiyor. Gitsinler de zaten. Çekemem, kal diyemem, durduramam.
‘Bir de içime sor’ derler ya. Kimse de sormaz ama… Sorulmasa da anlatılamaya çalışılandır işte o sorunun cevabı. Sen anlatırsın ama… Bir de içime sorsana ya!
İnsanlar film gibi. Son zamanlarda film önerisiyle gelen herkesi o filme benzetiyorum. Öyle sabitliyorum durduğu yere. Ama bazı çiviler tutuyor, bazıları tutmuyor. Duvarın sert kısmına denk gelen çiviler hani tutmaz ya ne kadar çekiçle vurursan vur. Ama bir gerçek var ki duvarı yıpratır, boyasını döker! ‘Her şey bir iz bırakır’. En az bir!
Uzun zamandır giymediğin ceketi giyersin de elini cebine attığında para çıkar. Unutmuşsundur bile oysa ki. İşte hayat o an o kadar güzeldir ki.
Hayatı(n)a tecavüz eden herkesten kürtaj parası toplamalı insan!
Çocukların ulaşamayacağı yerlerde muhafaza edilmesi gereken şeyleri ilgi çekici kılan tek şey ulaşılamayacak yerlerde olmasıdır. Ulaşınca ‘Bu muymuş?’ dersin ya. Acı bir deneyim olur.
Tava Cumhuriyeti diye bir yer varmış. Teşekkürler Müzik! Neler öğrettin sen bana… Hiç çıkma hayatımdan olur mu? Söz senden kurtaj parası almayacağım.
Papatyalar kurudu. Sarı sarı parçalar düştü masama. Minibüs de üzerlerinde. Boyutlar farklı olsa hayalimdeki bahçe valla!
Politikayla olan tek ilgim zaman zaman Tahsildaroğlu ile Kılıçdaroğlu arasında bir akrabalık var mı diye düşünmek oluyor zannedersem. Utanç verici belki ama İstanbul Film Festivali Açılışında Kültür Bakanı’nın kırdığı pot kadar değil. Asla! Şükürler olsun!
Politikacılar yüzünden belki de… Hepsi gerçekten Politik Acılar!
Beynimin içinden tekrar tekrar izleyebileceğim bir kamera olsa keşke. Rüyalarımın izlenmesini isterdim, riyalarımın asla ama!
Leyla’dan geçme faslına gelmek için kaç Leyla görmeli insan?
Sırtı ağrıyor misal. Kas gevşetici sürüyorsun. Üzerine havlu koyup tişörtünü giyeceksin. Eğer havlu bir türlü durmuyor sen de tişörtünü giyemiyorsan dünyanın en yalnız insanısındır. İşte yaşlılık bu yüzden zor. Bu yüzden çok gücüne gidiyor insan yetemeyince kendine. Oysa yaşın kaç olursa olsun sırtına eli uzanmaz kimsenin.
Kaç kişinin ilkokul öğretmeni Facebook’tan mesaj atar ki. “Herkesin çocukluğundan bir şey var ama senden hiç yok” diye. O günden beri düşünüyorum için için İyi mi kötü mü diye.
Romantik acılar mı dönüşüyor acaba yaşlanınca romatizmaya?
Haftanın parçasıdır bu da...

yol.

2010-03-03T16:03:00.003Z

* Cinsiyet denen mevhum olmasa ya! Sevmiyorum, istemiyorum, hoşlanmıyorum...
* İşime konsantre olsam da bitirsem bir an önce.
* Öyle daha rahat olur kafam!
* Yok ama hep araya giriyor bir şeyler.
* Hayatta hiçbir şey başladığı gibi devam edemez mi acaba?
*"Yol, kendine bir yer bulamamış insanın özlemidir." demiş ya o kitapta ne kadar yol gidersen o kadar yerin mi olur yani? Ne çok durup nefeslendi(m) ya da (k). Bir yere varıp kalmak lazım tam da orada... İyi ya da kötü!

Ödlek!

2010-03-01T00:09:00.001Z

Artık gücünün yetmediğini düşündüğünde ölümü seçmek ödleklik mi?
Şarkılar yapacaksın, hadi bas akorlara, ne o gücün mü yetmiyor? Her dakika gücün tükeniyor mu?
Kas gevşetici aldığında öleceğini bilerek yaşamaya devam ediyorsun. Biraz fazla kas gevşetici kullansan öleceğini bilerek yaşıyorsun ve ödleksin öyle mi?

Vic Chesnutt 18 yaşında bir kaza geçiriyor ve felç oluyor, 45 yaşına kadar direnebildiği hayatı adına çekilmiş her video kaydında kucağında duruyor gitarı. Akorlara her basışında biraz daha yiyor ömründen. Bir süre sonra bazılarına basamıyor, gücünün yettikleriyle yapıyor şarkılarını ama yine de bırakmıyor gitarını. Ve bir gün kas gevşetici alıyor. Seni beni sadece gevşetecek ilaçlar onu öldürüyor. İntiharın bu kadar acısı ödlekçe mi! Ödlekliğin cesareti çok acıtıyor be dinleyince, okuduğunda. Böyle bir adamın bir ton sigorta borcuyla, doğru dürüst tedavi göremeden ve hayatla dalga geçer gibi kas gevşetici alarak intihar etmesi… Hepsi bu kadar hayatın!

'Coward' !
Ödleklik bu kadar cesaretli olamaz!

İp

2010-02-27T12:58:00.002Z

Çantasında bir tane daha takmak için rozet satan küçük dükkana girdi liseli kız. Minik şiir kitaplarının olduğu rafı kurcalarken eline alıp birkaç şiir okudu birkaçından. Son kitapta öylesine bir sayfa açtı.

İp------------------

Kulak tırmalayan topuk ve gülme sesleri arasında iş yetiştirme çalışırken yıllar sonra hatırladı Onu. Keşke dedi etrafımdaki kalabalıkta bir kişi olsa da söylesem, içimden kopsa bir anda. Üzüldü ve devam etti çalışmaya.

Bir intihar esnası------------------

Bir anda söylemek istedi ona. Ya gidenler gibiyse. O da olmayacak birkaç zaman sonra. Yok, harcayamazdı. Kimse kurtaramazdı belki de.

Boynumdaki ipi

Sana veriyorum

Beni yaşama bağla…

Olmaz mı?

-------------------------------------------------

İp

-Bir intihar esnası-

Boynumdaki ipi

Sana veriyorum

Beni yaşama bağla…

(Ese Ese - Burnundan Kan Gelen Adamın Kılcal Damarı)

Sindirim sistemi

2010-02-27T10:26:00.008Z

Çiçekler gelir. Kocaman bir demet, üzerinde not. Mis gibi kokan güzel çiçekler… Hemen suyu doldurur vazoya koyarsın, kokuları daha da yayılır dışarıda yağmur yağar içeri baharı getirir çiçekler. Bir gün iki gün sürer gider kokusu. Sonra alışırsın o kokuya. Ama birkaç gün sonra, böyle bir anda iğrenç bir çürük kokusuna dönüşür. Ne oldu şimdi, bu muydu anlaşma? Not tüm sabitliğiyle durur ama, iyi ki…
Heyecanla başladığım her konuya ‘anlatmıştın’ diyor ya. Ne zaman yaptım bütün bunları? Hayretler içinde kalıyorum. Hayretler bile kalabalık olmalarına rağmen şaşırıyorlar bana!
Haiku diye bir mevhum var bilir misin? Bayılırım!
“Sonra kendimi düşündüm. Benim annemin anlattığı gibi hikâyelerim olmayacak çocuklarıma anlatabileceğim. Çünkü o kadar çok olacaklar ki ben hangi birini anlatacağımı bilemeyeceğim belki. Sansürleyip masum göstermeye çalışmak yalan söylemek midir? Bazı şeyleri söylememek mesela? Annem de öyle mi yapıyor ya da? “Kapıdaki taşın altına mektup bırakırdı.” demesinin altında başka anlamlar yatıyor olabilir mi?” dedi. Annemi düşündüm ben de. En iyisi olmasın çocuğun!
Dans etti, eğlendi, döndü durdu. Tanımıyordu, tanıştı. Ne oldu. Hep güzel gitse diye gökyüzüne baktı. Yok, bir şey istemeye yüzü yoktu. Dua etmiyorsa utancından hep. Yüzü olmadığından…
Ne kadar hızlı öğrenirsen o kadar çabuk unutursun. Ne kadar hızlı kilo verirsen o kadar çabuk geri gelir kilolar gibi hani. Sindirim sistemi önemli. Her meselede hem de.
Şarkıda ‘hiçlik ülkesinden geldim’ diyor ya. Ne zaman yazdım diyorum böyle bir satırı ve nasıl ulaştı bu kadının ağzına… Ben ciddi bir şeyden bahsediyorum, O gülüyor.
“Son olursak, sonsuz oluruz” dedi kadın o an yeni bir şarkı başladı. Duyulmadı sesi. Gökyüzündeki duymuş mudur? Dua değildi, öylesine…
Bu kadar TESADÜFü yaşadığı için şan(s)lı mı sence? Kafası karışır insanın. Gökle deniz aynı renk olur, ufuk çizgisi belirsiz. Her şey iç içe geçmez mi? Ne yapsın? O da öyle!

Şimdi gelecek

sana Bahar yeniden:

bırak, bilme, ne --

ne bil, ne bilme:

gelsin hepsi yeniden

sen bilmeden, hiç...

O.Aruoba

bugün

2010-02-18T15:15:00.003Z

Bir odaya kapatsalar beni, kaleydeskopumla pencereden baksam bütün gün.
Bir kaç tane de şarkı çalsa fonda ama en çok sessizlik olsa.
Bügün sadece bunu istiyorum.
Sadece!

yeşil çimenler...

2010-02-01T21:10:00.005Z

Bazı şarkılar zamanını bekler. Bilirsin, duyarsın ama dinlememişsinidr işte. Tom Waits'ten biliyordum ama bu başka olmuş.

http://www.youtube.com/watch?v=0yPMdWxSxUg

lay your head where
my heart used to be
hold the earth above me
lay down in the green grass
remember when you loved me

AIR

2010-01-16T12:35:00.003Z

Son albümleri 'Love' ile beni benden alamasalar da yine de hayal kırıklığına uğradım demek istemiyorum onların yaptığı bir şey için. Uzun zaman önce kendileri için yazdığım yazıyı buraya koymayı çok istedim.

Grubun adı: Air

Tarzı: Araştırdım, baktım, chill out diyorlar, elektronik diyorlar, valla pek tanımsız diyorlar ama ortak nokta, Pink Floyd kanı taşıdığı konusunda.

Nasıl keşfedildiği: Playground Love; bu parça ile... Kocaman bir mektup aldım yıllar önce; o mektubu okurken dinlemem gereken bir CD ve de... O dönem bir CD çalarım yoktu ve en yakın teknoloji ünitesinde CD’yi kasede çektirdim. En çarpıcı parçaydı, benim için hazırlanan o albümdeki parçalar arasında. Ama uzun süre Air’ın diğer parçalarını ve albümlerini araştırıp dinlemek gibi bir derdim olmadı. Yetti bana Playground Love... (Hatta artıyordu bile çoğu zaman)

Site: www.pocket-symphony.com (Gayet keyifli bir tasarıma sahiptir siteleri. Dekorasyonla iç içe. Ne bileyim, bir masanın üzerinde duran eşyalar. En şeker olan şeyse galeriye girersin, eşyalar yakınlaşır ve tıkladığınız her fotoğraf, boş duran çerçevede büyük boy görünür. Video dersin, TV yakınlaşır, onun içinde döner videolar...

Bazı kelimeler vardır, gerçek anlamları dışında anlamlar canlandırırlar beyin kıvrımlarında... Bana mı öyle oluyor, bilemiyorum ama bana oluyorsa birileri de aynı şeyi hissediyor olabilir diye düşündüğümden bu denli rahatım beynimin kıvrımlarını ifşa ederken. Organik kelimesi mesela; canlı bir şeyin parçası veya ondan meydana gelmiş bir şeyi anlatmak için kullanıldığı yönünde kayıtlarda. Ekolojinin önem kazanmasıyla da sık sık kullanılmaya başlandı bu Fransız kökenli güzide kelime. Organik domatesler, efendime söyleyeyim, reçeller... Neden organik kelimesine bu kadar takıldım... Sebep şu ki buradan bir gruba bağlayacağım sözü; o da Air. (Yazarken fark ettim de grubun ismi pek bir organik; yalan mı?)

Air’ı birkaç aydır sıklıkla dinliyorum, fena halde de seviyorum. Yaptıkları müzik için beynimde oluşan tanım ise şu: Organik müzik. Dinlediğim tüm parçalarını düşünüyorum; tüm parçalar organik, ferah, taze... Benim bu tanımıma karşılık, grubun sıkıntılı olduğu sonucuna varılmış birçok yorum okudum ve hiçbirine katılmadım. Şuna bağladım: Grubun adının duyulmasında oldukça büyük etkisi olan, 1999 yapımı sinema filmi The Virgin Suicide. Air’in müziklerini yaptığı filmin konusu, beş kız kardeşin sır ve sıkıntı dolu aile yaşantısıdır. Sıkıntılıdır film ve Air’ın müzikleri de bu sıkıntıya eşlik eder. Ama bir Playground Love filmden bağımsız şekilde dinlendiğinde (ki ben filmi izlemeden önce -çok da sık olmakla birlikte- yıllardır dinliyordum) gayet şeker bir parçadır. Sen benim oyun bahçesi aşkımsın der Türkçe mealinde; çok da tatlı sözlerle devam eder. O ki Air’ın “sıkıntılı” yaftası bu albümle yapışır. Buna ek olarak da grubun elamanları Jean-Benoit Dunckel ve Nicolas Godin Fransız’dır. Bu “Fransız grup olma” durumu, yaftanın arkasındaki yapıştırıcı miktarını biraz daha pekiştirerek iyice yapıştırır Air’a “sıkıntı” damgasını. Çünkü Fransız filmleri de, müzikleri de, havası da, suyu da sıkıntı demektir birçokları için. Ben ısrarla, benim için sıkıntı olmadıklarını söylüyorum ki dinlemeli mutlaka. Liseden arkadaş olan Jean-Benoit Dunckel ve Nicolas Godin, 1995 yılında, ya lise bitmeden ya da bittikten hemen sonra iki kişi kuruyorlar grubu. Konserlerde sayı 10’u (yazıyla on) bulsa da grubun iki kişi olmasıyla iyi müzik yapmaları arasındaki bağlantı CocoRosie’de bahsettiğim tezimi bir kez daha yineliyor ve daha birçok grubun bu tezi yineleyeceğine eminim. İşte yine iki kişi! Grup sırasıyla 1997’de Premiers Symptomes, 1998’de Moon Safari, 2000’de The Virgin Suicides, 2001’de 10,000 Hz Legend, 2002’de Everybody Hertz, 2003’te Air Baricco, 2004’te Talkie Walkie, 2007’de Mer du Japon, yine 2007’de Pocket Symphony albümleriyle karşımıza çıkıyor. Yani sık sık çıkıyor, gayet de sağlam çalışıyor. Son olarak 2008 Nisan ayında ise -tam on yıl önce yaptıkları- Moon Safari albümünün yenilenmiş haliyle, Moon Safari Reedition’la kendilerinden söz ettiriyorlar ki bu “reedition” taktiğiyle devam ederlerse 2017’ye kadar varolanı yenilemekle uğraşacaklar. (Yok canım olmaz öyle şey.) Bu albümler dışında ise Jean Benoit Dunckel’ın bir solo albümü çıkmış 2006’da; bu var, bir de Lost in Translation filminin müzikleri var. Daha neler, neler...

Tavsiye edilen parçalar:

Biological: Talkie Walkie’de yer alan parça. Playground Love’dan sonra en çok kayırdığım ve dinlemenizi tavsiye ettiğim değil, ısrarla direttiğim parçadır. Aşk her müzik tarzında işlenir, hatta o kadar işlenmiştir ki artık kazınmıştır akıllara. Türlü çeşitli yolu vardır aşkı anlatmanın ama bu yaşıma kadar dinlediğim tüm şarkıların içinden iki tanesini seçerim ve derim ki “budur arkadaş”. Kasmaya gerek yok, gayet basit cümlelerle anlatmak bir yana, yaşatılabilir aşk. Bunlardan biri John Lennon’a aittir: Love. Diğeri de Biological. XX XY, That’s why it’s you and me! Aşık dinleyiniz!

How Does It Makes You Feel?: Gerçekten kırık bir parçadır. Dinlerken bir uzaylı ile dünyalının arasındaki anlamlandırılamaz aşk canlanıyor gözümün önünde. Uzaylı kendi gezegeninden sürekli olarak dünyadaki hatun kişiyi izliyor. Hatun izlendiğini biliyor, o da aşık. Ama yapabilecekleri bir şey yok. Çünkü bu planetsel bir sorun. Ve uzaylı abi soruyor: İyiyiz, hoşuz da bu aşk sana ne hissettiriyor. Hatunun cevabı ise fevkaladenin fevkinde, gerçekten bir hatun yaklaşımı. “Dinleyiniz”in ötesindeki tavsiyem şudur ki bu parçanın klibini mutlak suretle izlemeniz.

Alone in Kyoto: Bu parça başından sonuna kadar etkileyiciliğinden hiç ödün vermez. İlkbahar gecesinde hiç uyuyamamış bir bünyenin, sabahın ilk ışıklarıyla yürüyüşe çıktığında, serin havanın uyuşuk bedeni her adımda biraz daha açması ve büyüyen ağaç dallarının çıtırtısını duyma hissiyle aynı şeyi hissettiriyor bana. Yeni yaşam alanına atılmış ve bundan sonra bir evin bahçesindeki küçük gölette yaşayacak olan turuncu balığın öpüşme hayali ya da... “Mutlaka dinlenmeli” listesinde.

Empty House: Kurcalar. Biraz yüksek sesle dinlendiğinde tüm düşünceleriniz bir araya gelir, el ele tutuşur ve kafatasınızın içinde dönmeye başlar. “Arkadaşım bilmem ne, arkasını dönse” oyununu oynar düşünceler; giderek büyüyerek... O sırada zemin çimenle kaplanır, bir ağaç büyüyüverir kenarda. Çimenler büyür, uzar, uzar, düşüncelerin üzerini kaplar. Sonra yalınayak yürümeye başlarsın uzamaya devam eden çimenlerin üzerinde. Ezerek ve çiğneyerek, altta kalmış oyun oynayan düşüncelerini. Arkasını dönme sırası tam da sendedir ki o esnada biter parça.

Left Bank: Pocket Symphony’den, yerden birkaç metre yüksekte yürüten parçadır. Kalabalıkta yürürken biriyle karşılaşma isteği duyulur ya deli gibi, herkesin yüzüne bakarsın tek tek... Bunu da tanımıyorum; yo, bu da değil; aaa, bu şey miydi; yo, onun saçları bu kadar uzamış olamaz; yok ya bunu da bilmiyorum... Kafayı kaldırırsın sonra. “I can’t hold the sun.”

Ben daha yazarım bir dolu parça ama siz de dinleyin lütfen.

saç baş karılmış

2010-01-08T18:21:00.006Z

Dekorasyonla hiç ilgilenmeseniz bile bu sandalyeler ve tabureler eğer kadınsanız mutlaka ilginizi çekecek. Buna eminiz. Saçlarla kaplı bu ilginç oturma ünitelerinin bir kadın tasarımcının imzasını taşıyor olması hiçbirimizi şaşırtmadı tabii ki. Kabiljo Inc. Markası altında tasarımlar yapan Dejana Kabiljo 2008 ve 2009 yıllarında Milano’daki Zona Tortona’da da adından bahsettirmiş. Hazırladığı bu oturma üniteleri Prettypretty koleksiyonuna ait. Bir kuaför salonunun iç mimarisinde kullanıldığında gayet eğlenceli olabileceğini düşündük. Ayrıca Dejana Kabiljo’ya ait bu tasarımlar Philippe Starck tarafından Beverly Hills’teki SLS Hotel’in iç tasarımında da kullanılmış.

( dikkat bu yazının resmiyetinin gerçek sebebi dergi için yazmış olmamdır. amin!)

Café Germain

2010-01-08T18:01:00.014Z

Paris, seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli!

Şu uçak korkum beni engellemesin ve bir de problem-ül maddiyet olaylarını çözeyim, Paris'i görmeden ölmek istemiyorum açıkcası. Sitelerde fellik fellik gezerken karşıma yeni açılan bu restoran çıktı. Burası Paris’in ünlü oteli Hotel Costes’in sahibi (Thierry Costes) tasafından açılmış. İki katlı olan bu restoran 70’li yılların bistro tarzını yeniden canlandırıyor. İranlı mimar India Mahdavi tafarından tasarlanan Café Germain’in iki katı kadar boya sahip olan ‘Sophie’ ismindeki sapsarı kadın heykeli en ilgi çeken detay. Fransız sanatçı Xavier Veilhan’ın eseri olan bu heykel restoranda baskın olan koyu maviyle, hem zeminde hem de dekorasyon ünitelerinde kullanılan dama ve leopar desenleriyle, deri kanepeler, çiçek desenli vintage puflarla uyum içinde iki katta da kendini tüm endamıyla gösteriyor. Paris’ten sıkıldım diyenler varsa Café Germain’ı görmek için bile bir kez daha gidebilirsiniz. Ya beni de götürün ya sen de gitmeyin:P

Hadise - ül LOVE

2010-01-04T14:26:00.008Z

İçinde 'love' kelimesi geçen şarkıları saymaya kalksak o sözlerle dünya kaç kez sarmalanır kim bilir? Ama ben bunca yıllık hayatımda bundan daha iyisini dinlemedim, bu kadar basit sözlerle bu hadisenin daha iyi anlatılabileceğini de sanmıyorum.

LOVE
Love is real, real is love,
Love is feeling, feeling love,
Love is wanting to be loved.
Love is touch, touch is love,
Love is reaching, reaching love,
Love is asking to be loved.
Love is you,
You and me,
Love is knowing,
We can be.
Love is free, free is love,
Love is living, living love,
Love is needing to be loved.

Bu çift için Moldy Peaches'in nadide parçası olan 'Anyone else but you''dan bir satır eklemeden geçemeyeceğim;
'WE SURE ARE CUTE FOR TWO UGLY PEOPLE'

tekke!

2009-12-30T22:32:00.003Z

Lisede, herhangi bir tarih dersi sınavında 'maddelerini sıralayınız' şeklindeki bir sorunun cevabında, 'tekke ve zaviyelerin kapatılması' maddesini unutarak yazmadığım için düşük not aldıysam ya. Ve o aldığım düşük not, not ortalamamı etkilediği için o üniversitenin o bölümününde okumak zorunda kaldıysam ve sırf bu yüzden şu an yaptığım işi yapıyor, gözümün olduğu yükseklerde çalışamıyorsam ve istedeğim kadar para kazanamıyorsam, tekke ve zaviylerin kapatılmasına üzülmeli miyim? 2010'a bir kala üzmeli mi bu durum beni? Bugün hep bunu düşündüm içten içe... Belli etmedim kimseye o ayrı!

bazen bir de...

2009-12-29T15:50:00.003Z

• Air’ın yeni albümü Love 2 kulaklarımda. Çok şahane… Bir de etrafıma her baktığımda aynı şeyleri görmesem ya.
• Jens Lekman ne tatlı müzik yapıyormuş yahu…
• Fever Ray zaten diyorum, The Knife’ın hastasıyım diyorum.
• Biri bana İsveç’in havasının insana nasıl bir ruh kattığını anlatsın. Nedir bu anlatsın!
• Kırmızı bir arabanın içindeydik. Kırmızı eski bir araba… Annesiyle babası arabanın dışındalardı. Ben bizi yolcu etmek için çıktıklarını zannediyordum. Araba hareket edince peşimizden koşmaya başladılar. ‘Durun gitmeyin’ diye bağırıyorlardı. Arabayı durduramadık. Ben de, o da arka koltukta oturuyorduk. Yan yana. Hep yan yana otururduk zaten. Arabayı kim kullanıyordu bilmiyorum. Bilmediğim insanları çok fazla görmezdim o zamanlar rüyalarımda. Uyandım rüyamı anlatırken telefon çaldı. Sonra o gitti. Alelacele, apar topar gitti. Sonra telefonda ‘Bana bir daha rüyalarını anlatma sakın’ dedi. Hep rüya görüyorum şimdi, her gece, birden fazla… Bazen karıştırıyorum gerçeklerle, rüyaları… ‘Git bir doktorla konuş’ dedi. ‘Kurtul, uykunu alamıyorsun...’ ‘Rüyalarımdan kurtulmak istiyor muyum bilmiyorum ki’ dedim. ‘Güzeller’ dedim. ‘Kurtulmak deme ben seviyorum galiba rüyalarımı’ dedim.
‘Rüya başka keşif başka’ yazıyordu kitapta. İnsan keşfettiğini sandığı şeylerden vazgeçmek istemez ki ama!

baştan!

2009-12-29T15:38:00.001Z

İnandığım ve planladığım her şeyi yine devrettim zamana… o alıp uzaklara götürüyor şimdi. Arkasından bakmalı mıyım? Aklım hep orda… Yolumda ilerliyorum şimdi. İnsan başa döndüğünde zaman mı kaybeder çok şey mi öğrenir? Ne oldu ki şimdi…

ayrıntı.i

2009-11-26T12:10:00.002Z

Şam fıstığı yerken kabukları ya elle ya da dişimle ayırdığımda bazen içindeki fıstık da ikiye bölünür. Bir tarafını yerim, o cepte! Ama diğer tarafı kabuğunun içinde sıkışıp kalır. İşte o zaman diğer kabuktan yardım alarak sıkışmış fıstığı çıkarmaya çalışırım. Midye dolma yer gibi. Minyatür bir midye dolma… Canım o an midye dolma ister, hormonlarım sanki dakikalardır fıstık yemiyormuşum gibi ağzımdaki tadı siler ve yemem gereken şeyin midye dolma olması gerektiği sinyallerini verir. Çırpınır dururum. Sonunda fıstık kabuğundan ayrılır, yarım fıstığı yer kabukları da çöpe atarım. Biter.

Kings of Convenience

2009-11-23T10:34:00.002Z

Bazen her şey üst üste gelir, tek istediğiniz

‘durmak’ tır. Sadece ‘ durmak’ . ‘Durmak’ fiilini başarıyla yerine getirmek. Yatağınıza uzanıp durmak... Hepsi bu! Eğer yatağınıza yattığınızda ve duvara yüzünüzü döndüğünüzde, döndüğünüz duvar plastik boya dediğimiz mevhumla boyanmışsa ciltte çıkan siyah noktalara benzeyen bir dolu nokta vardır. Sadece durmak istediğinde o duvara dön. O noktalarla oynanabilecek onlarca oyun arasından kendi oyununu seç. Listede bana uygun en favori oyun “nokta birleştirmece” idi. Di’li geçmiş zaman çünkü o duvarlar kalmadı yattığım hiçbir yatağın döndüğüm hiçbir tarafında. Nokta birleştirmece, ismi gibi işte. O noktaların birleştiğini düşünüp şekiller yaratma oyunu. Öylece saatler geçirebilirim, hiç sıkılmadan. Hatta günler belki de... Öyle rahatlatır ki beni... Öylece durmak ve noktalardan şekiller yapmak, beğenmediğimde kafamdaki süngerle hepsini silip yeniden başlamak. Yeniden başlama fırsatı verilen her şeyi severim... Her şey üst üste gelir, tek istediğiniz de durmaktır... Öylece...

Eğer sivilceye benzeyen onlarca noktacığın olduğu bir duvarın varsa ve nokta birleştirmece oynayıp beyninden geçen tüm kelimeleri, tüm resimleri, tüm uğultuları yok etmekse niyetin, fonda çalması gereken parçalar listesinin sahibi olan iki adam var bu dünya üzerinde. Birinin kemik çerçeveli kocaman gözlükleri, diğerinin de güldüğünde şahane görünen bir gamzesi var. Gitarları, notaları, besteleri ve tınıları kadar güzel sözleri var. Birbirlerini 11 yaşlarından beri tanıyan bu adamlar şu yıl itibarıyla 33 yaşındalar. Yaklaşık 16 yaşlarındayken de Kings of Convenience isimli gruplarını kurmuşlar. Kemik çerçeveli koca gözlükleri olan adamın adı Erlend Øye, diğerinin de Eirik Glambek Bøe; ikisi de Norveçli. İçinde benim pek sevdiğim ve son günlerde pek bir sık dinlediğim The Weight of My Words isimli parçanın bulunduğu ilk albümleri ‘ Quiet is the New Loud’ , 2001 yılında piyasaya çıkmış ve çok beğenilmiş; bununla da kalmamış, Belle and Sebastian ve Simon and Garfunkel gibi gruplara benzetilerek takdir kazanmış. İkinci albüm olan ‘ Versus’ , ilk albümün remix’lerinden oluşmuş ve uzun bir albüm molası verildikten sonra ‘ Riot on an Empty Street’ , 2004 yılında piyasaya çıkarılmış. O zamandan beri bir şey olmaması bizi üzmüyor değil. 2005 yılında İstanbul Caz Festivali’ne de katılmışlar.

Bu grup böyle bir ‘ Homesick’ , bir ‘ Know How’ dinlenmeli mutlak derim ben. ‘ The Weight of My Words’ mesela... Tavsiyem de uygulanabilir belki. Eğer unutmak istediğiniz bir şeyler varsa bu hayatta, ‘ Unutsam ne iyi olur.’ dediğiniz; şekiller çizin hiç hareket etmeden Kings of Convenience eşliğinde. Unutmak konusunda garanti veremesem bile rahatlamış bir kafatası ve güllaç kıvamında bir beyin garantisi benden size. Ta ki gereği düşünülen diğer unutulası vaka vuku bulana kadar...

vol.i

2009-09-28T10:03:00.003+01:00

•Öncelikle şunu söylemek isterim ki Zerrin Özer’den peş peşe iki şarkı dinleyemem. Sesi çok güçlü mü, baskın mı? Bana basıyorlar o söylerken.
•‘Sen ne yaparsan yap arkandayım’ gibi bir söylem vardır ya. Destekliyorum anlamında. Sevmiyorum abi. Ben arkamdaki adamı ne yapayım. Ben önden gideceksem cesareti göstereceksem destekleyenler umurumda değildir. Benim yanımda olacak insan buyursun gelsin!
•Biri böyle elinde ne bileyim çiçekle gelir, yiyecekle ya da çikolata. Belli ki birinin elindeki o birine hediye gelmiştir. Ama öbürü görünce ‘Ah canım ne gerek vardı, zahmet etmişsin’ der yavşakça gülümseyerek. Arkadaşım bırakın bu esprileri. Yıllardır yapıldı gülündü bitti. Temiz bir sayfa açın artık kendinize ya!
•Güneşi ya da ayı elinde tutuyormuş gibi ya da parmaklarının arasına sıkıştırmış gibi durup da çekilen fotoğraflardan nefret ettim, ikrah geldi. Yeter tamam ya. Yapıldı o da bitti. Devamını görmek istemiyorum.
•Bir anda dizini ya da dirseğini çarparsında sinirine gelir ya. Tuhaf bir uyuşukluk böyle bedeninin her yanı etkilenir irkilirsin ya. O acı güzel bir acı bence. Ama bence dedim!
•Yabancı dil bilmeyenlerin sanal ortamlarda o bilmedikleri yabancı dilde ileti yazmasına anlam veremedim, veremeyeceğim de!
•Sarı dolmuşlarda şoförün bir arka sırasına oturan insanlara en arkadakiler para uzatınca surat asıyorlar ya sinir oluyorum. Ben oraya oturunca ben de surat asıyorum galiba ama!
•Benim iş yerimde ‘küçük harflerle’ bile konuştuğunda duyulabilecek kadar yakın oturan insanlar birbirleriyle msnde konuşuyorlar. Ben bile çok alıştım.
•Küçük harflerle konuşmak sakıncalıdır bazen. Hele de İngilizce uyumu aranıyorsa…
•Bir gün buraya ‘benim işyerim’ isimli bir yazı yazsam mı acaba?
•‘2000 yılında kaç yaşında olacağım?’ hesabı yapmayı özledim. Çok özledim.
•Kadınlar neden telefonda eğlenceli bir program yaparken volumelerinin maksimuma çıkarırlar?
•Tükürüğümü dudaklarıma bulayıp balon yapmayı sevdiğimi bir ben bir de odamın duvarları biliyor ne yazık!

Crystal Castles

2009-09-26T10:51:00.004+01:00

Varoluş sebebimi düşününce, canı sıkılan tanrının önce bizi yaratmaya başladığını, sonra da işi büyütüp bu kalabalığı, trafiği, iklimleri, denizleri ve buzulları eklediği sonucuna varıyorum. Bilmediğim coğrafyalar ve evrenin büyüklüğü kanımı dondurmaya başlamadan, ‘Neyse yahu, ben kendi dalgama bakayım, oyun ‘büyük patron’un, karışmak olmaz.’ diye geri çekilip kendi yarattığım küçük dünyamda, kendi yarattığım küçük oyunlarımı oynuyorum. O büyük, ben küçük ve kafası karışığım. Onun elinde kocaman bir joystick var, benim elimde ise minnacık bir MP3 çalar…(Bir iTouch’ım bile yok, anlıyor musun?)
Pusula bana Taksim / İstiklal Caddesi istikametini gösterdiğinde, hele de kanıma arpanın suyu, üzümün leşi karıştıysa ve ben de yalnızsam, kalabalıkta yürüyorsam… Hooop değmeyin keyfime…
Crystal Castles’ın bazen asla tahammül edemediğim parçaları, kulağımın tam önünde örs - çekiç - üzengiye dalış yapmak için gözlüklerini takmış, hazır bekliyor. Dalış, midemin içinde oluşan alkol denizinde son bulacak. İlk parça ‘Untrust Us’. Burger King’in önündeyim. Start veriliyor. ‘Sağdan inin, sağdan çıkın’ kuralını ihlal eden bir dolu insanın arasından, hafif göbekli bünyemi aşağıya doğru sallandırıyorum. Çarpmadan geçtiğim her insan bana artı puan getiriyormuşçasına çaprazlar, zikzaklar ve yarım elipsler çizerek ilerliyorum; Benetton’un önünde ikinci level’a geçiyor oyun. Hem insanlara çarpmamalı, hem de çizgilere basmadan yürümeliyim. Tam o esnada ‘Alice Practice’ başlıyor. Daha hızlı yürüyorum. Terliyorum ve hızlanıyorum. Hırkamı çıkarmaya bile vaktim yok. Zaman kutucuğundaki kırmızı gösterge ya da kum saatindeki kumlar (her nasıl kuruyorsanız siz ekran görüntüsünü) azalıyor. Hız alıyorum, alıyorum, alıyorum. Kırmızı saçlı asi gençleri, evlilik yaşına gelmiş ‘ökçesiz giymem abi’ tadındaki ablaları geçiyorum; yaşlı amcaları ve teyzeleri -hızımdan dolayı netleşmiyor- bulanık hatırlıyorum. Yürü! Yürü! Yürü! Çarpma! Çarpma! Çarpma! Çizgiden çıkmaaa! Duuubbbbsssttt! Çiçek Pasajı’nın önünde, Şampiyon’dan gelen acılı kokoreç kokusunu hafifçe hissediyorum ve dalıyorum Çiçek Pasajı’na. O esnada şarkı da, oyun da bitiyor. Kaledeki karısını ve çocuklarını kurtarmış Super Mario edasıyla yürüyorum yavaşça; hafif de göbekliyim ya… (Mario’nun da adı Mahmut filan olsaydı, ne bileyim, tam da çiçekteki akşamcı amcalar gibi değil mi tipi.) Hıh, kendimi tam öyle hissediyorum. Kulaklarımdaki fazladan nota ve elektronik ses yığını, insan uğultusuyla temizleniyor. İlerliyorum. Türk Sanat Müziği’nin ağırlığına alıştırıyorum kan akışımı. Masalara bakıyorum. ‘Neredeydi yahu bizimkiler? Yine mi güzeliz, yine mi çiçek…’ ( Nasıl kaptırdım kendimi, hiç öyle ‘bizimkiler’ diyebileceğim genel içici bir arkadaş grubum olmadı, yalan; tamam)
Velhasıl demek istediğim; Crystal Castle. Multi enstrümanlarını Ethan Kath’ın, vokalini de -ne güzel ablamızsın sen ‘Alice Abla’ şeklinde fotoğraflarına baktığım- Alice Glass’ın yaptığı grup. Evet, bunlardan bahsetmek istiyorum. Adını ‘bkz. aşağı’dan almış bu grup.
I am Adora, He-Man’s twin sister, and defender of the Crystal Castle.
This is Spirit, my beloved steed.
Fabulous secrets were revealed to me the day I held aloft my sword and said: ‘For the Honor of Greyskull!’
She-Ra, She-Ra… She-Ra… She-Ra, She-Ra… I am She-Ra!
Hatırladınız, değil mi? Ben hatırlamadım; savaşan kadın çizgi filmini izlemedim çünkü küçükken. Göbeğinde kalp, gökkuşağı, efendime söyleyeyim, sevimli şekiller olan ayıcıkların bulutların üzerinde yaşadığı bir çizgi film vardı ya, ‘Care Bears’ onu izlerdim. Gerçeklerden uzaktı. Neyse işte… Crystal Castles, kafayı çizdiğiniz dakikalarda size ya iyi gelecek ya da kayışa ‘inceldiği yerden kopsun baskısı’ yapacaktır. Benim bildiğim bir tane albümleri var, grubun ismiyle aynı. Edinin, dinleyin. Hepsi bu.

Bekleyiş

2009-09-18T21:10:00.004+01:00

İki ya da üç hafta önce cumartesi günüydü. İşe gelmek üzere evden çıkmış otomatiğe bağlamış bir şekilde yürüyordum. Bazen evden çıkıp iş yerindeki masama oturana kadar uyanmamış oluyorum ama bilinçsizce sadece, alışkın olduğum için ilerliyorum o yolu. O kadar tuhaf geliyor ki, oturduğum an diyorum 'şimdi uyandım'. Düşüncelerim bile otomatik. O gün ama bu kareyi gördüğüm an uyandım. Eğer yanımda fotoğraf makinesi olmasaydı beynime kazınırdı. Ne kadar da benziyordu-k! O da bekliyor, ben de… Hem bir şeyleri, hem de sonu. Öylece...

Boşanma

2009-09-04T11:57:00.004+01:00

İnsanın ruhu ve bedeni boşanma kararı aldığında ya da bu karar onlar adına alındığında tek celsedir söz konusu olan. Büyük bir mahkemeye çıkarlar. Ruh da beden de… Yeşil bir örtü gizler tüm ayıpları… Ruhu da bedeni de çok yakından tanıyanlar şahitlik eder bu mahkemeye. Bir de gözyaşları. Oysa ağlayacaklarına biri çıkıp konuşsa ya… Ben kendi boşanmamda şahit istiyorum şahsen. Ruhumu da görüntümü de iyi bilen biri çıksın meydana anlatsın ‘ben’i hem bana hem onlara…
Ruhu yordu bedenini
Ruhu suçladı kendi kendini
Bedeni koşturdu hep
Ruhu üzmek istemedi kimseyi
Böyle bir hayat düşlememişti ki…

Galata'da hareket var!

2009-09-01T08:37:00.019+01:00

İstiklal Cadde'sini bitirip tünelin oraya gelince kendinizi aşağı doğru bırakın. Farklı bir şehirde gibi hissedeceksiniz. Aradan süzülen Galata ise tarihiyle, atmosferiyle sizi etkileyecek. Galata son zamanlarda yenileniyor ama durun değişmiyor. Kulenin etrafında açılan butiklerin, mağazaların, tasarım dükkanlarının sahipleri Galata'nın değişmesini değil gelişmesini ve Soho gibi bir merkez olmasını istiyor. Nerden mi biliyorum? Hazırlayacağım Galata haberi için tüm dükkanlara girip çıktım ve Galatalı olmuş sanatçılarla konuştum:) Ortaya da bu haber çıktı...

BUILDING IDEA ENGINEERING & MORE
Building Serdar-ı Ekrem üzerinde, Doğan Apartmanı’nın tam karşısında açılan tam bir tasarım mekânı. Mimar Sedef Kırdök, Cenk Tavukçuoğlu ve Serkan Yılmaz’ın sahibi olduğu Building’in kapısından girildiği andan itibaren tasarım sarmalıyor sizi. Uzun merdivenli bir masada oyuncak kamyonlarla kuruyemiş servis ediliyor. Butik kısmında özel tasarımcıların keyifli parçaları satılıyor ve ofiste ise fikir üretiliyor. Mekân mart ayında açılmış ve Zaha Hadid’in tasarımları Türkiye’de ilk defa burada satılıyor.

PARISTEXAS
ADEM&HAVVA
Camekân Sokak oldukça hareketli, burada yoğunluklu olarak butikler var. Paristexas ve Adem&Havva da bu butiklerden. Bu iki mağazada satılanlar birbirinden çok farklı şeyler olsa da ikisinin de sahibi ve yaratıcısı Sertaç Haznedaroğlu. Adem & Havva ocak ayından beri burada, Paristexas tam bir sene olmuş. Paristexas’ta tasarımcıların kıyafetleri satılırken Adem & Havva’da modernize edilmiş Türk etnik kıyafetleri, el yapımı ayakkabılar, basma elbiseler var. Sertaç Hanım Paristexas’taki kıyafetleri ise Versace, Nicole Fahri, Vera Wang, Anna Sui gibi markaların Uzak Doğu pazarı için hazırlanmış parçalarından seçiyor. Ayrıca ayakkabı tasarımcısı Ahmet Baytar bu iki farklı mağaza için farklı konseptlerde ayakkabı ve çanta hazırlıyor.

SECOND CHANCE
AHU YAĞTU
Second Chance'in sahibi gerek FashionDays'de gerekse Mango defilesinde hayran olduğum Ahu Yağtu. Adından da anlaşılacağı gibi Second Chance'de ikinci el vintage kıyafetler, aksesuarlar, ayakkabılar satılıyor. Bundan bir ay öncesine kadar Bebek’te hizmet veren Second Chance artık Galata’da Camekan Sokak’ta. Ahu Yağtu, “Ardı ardına açılan kafeler, insanların alışverişten ve gezmekten ziyade sadece kendilerini göstermek için Bebek'e akın etmeleri, Second Chance için alternatif yerler bakmama neden oldu. Galata'daki yeri görünce çok sıcak ve samimi geldi. Galata’da, lokasyonu, eski mimari yapıları, meydanı, kulesi ve turistleriyle bozulmamış bir Avrupa kentinde dolaşıyor gibisiniz. Gittikçe popülerleşen ve yeni keşfedilen bir yer. Sempatik ve benzersiz butikleriyle, tasarım atölyeleri ve yeni açılacak olan Türk tasarımcı mağazalarıyla Galata'nın havasına apayrı bir boyut eklenecek gibi görünüyor” diyor ve Galata’nın geleceği için düşündüklerini de şöyle ekliyor “Hayatın biraz daha farkında ve zevk sahibi insanların çoğu burada. Bohem havasından ötürü, popüler kültürün çok fazla barınabileceği bir yer değil. Belli bir zevk ve vizyon sahibi, kreatif, az tüketici ve kendilerini bulmuş insanların Galata'yı şekillendireceğine inanıyorum.”
www.secondchanceist.com

LÂL İSTANBUL
Lâl Camekan Sokak’taki başka bir butik. Burası Gaye Yüce ve Batuhan Yüce kardeşlerin. Lâl 2005 Eylül ayından beri Camekan Sokak’talar. Lâl’de Anadolu’dan getirilen yazmalar ve oyalar bulabilirsiniz. Ayrıca tasarımları Batuhan ve Gaye kardeşler ait olan oyma baskılı tişörtler ve Batuhan Bey’in yaptığı deri kemerler bulunuyor. Lâl’daki özel ürünleri New York’ta bir Lâl kornerında bulabilir ya da internetten de satın alabilirsiniz.

İSMAİL ACAR
Ressam İsmail Acar’ın nasıl bir İstanbul tutkunu olduğunu anlamak için birkaç eserine bakmanız yeterli. İstanbul’a bu denli düşkün olan sanatçı Galata’da hem yaşıyor hem de eserlerini buradaki atölyesinde üretiyor. Galata’yı bir de Acar’dan dinledik. “1998’den beri Galatada’yım. Evim de atölyem de yüksek tavanlı, tarihi yarım adaya bakıyorlar. Mimari yapı özellikleri olarak İstanbul’un karakterini en iyi yansıtan yer Galata. Son zamanlarda Galata’daki bu yoğunluk ise gayet normal, burası ilham verici bir bölge. İstanbul’da tasarım denildiğinde binlerce yıllık bir geçmiş içinde tasarıma karşılık gelecek mekânlarda geçmişin izlerini taşıyan mimari unsurların olması gerekiyor. Galata bu tanıma çok uygun. Öyle bir alan ki Asya ile Avrupa’nın ortası, bütün müzelere çok yakın, beş dakikada karşı kıyıya geçebilirsiniz. Burada yaşayan kitle ise oldukça entelektüel. Buradaki tek sorun çevreye olan duyarsızlık, bu beni rahatsız ediyor. Ama bireysel olarak çözülebilecek bir sorun değil. Belediyelerin de önlem alması gerekiyor. Bir yere gereğinden fazla anlam yüklemek çok da iyi değil. Bu denli rant olduğunda da burada ev alabilecek ya da kiralayabilecek gelir seviyesindeki insanlar buraya yoğunlaşır, buranın halkı ise yok olur. Bu durum Galata’nın kimliğinin yok olmasına sebep olabilir” diyor. İsmail Acar Eylül ayı başında Galata’daki tasarım anlayışına yeni bir soluk getirecek olan Tulip isimli mağazasını açacak. Tulip’te İsmail Acar imzalı tasarımlar İstanbul’u yansıtacak ürünler satılacak.

MILK GALLERY & DESIGN STUDIO
Milk Can Başyiğit ve Elif Çevik tarafından açılmış, tasarım sergilerinin gerçekleştiği, farklı markaların ilginç tasarım ürünlerinin satıldığı bir mekân. Şubat ayında açılan bu mekânda her an bir sergi var. Bunun yanı sıra bazı tasarımcıların ürünlerine de yalnızca buradan ulaşabiliyorsunuz. Mekânın kurucuları “Tasarımcıları ve tasarımla ilgilenenleri en çok cezbeden şey de Galata'nın bu özel dokusu herhalde. Bakirliği ve huzuru dışında Galata'yla ilgili bizi en çok etkileyen şeylerden biri de ara sokaklarda hala mahalle yaşantısının aynı samimiyetle korunması. 1 - 2 seneye Doğan Apartmanı’nın bulunduğu sokağın, üzerinde minik kafelerin bulunduğu keyifli bir İtalyan sokağına dönüşeceğini ve Galata’nın tasarımla özdeşleşmiş bir yer olacağını düşünüyoruz” diyorlar.
www.whatismilk.com

LUNAPARK RETAIL & PRODUCT DESIGN
Lunapark mekân konseptinden ürün tasarımına, mağaza vitrin düzenlemelerinden markaların stil danışmanlığına kadar birçok hizmet veren bir ofis. Lunapark’ın kurucuları Murat Tamgüç ve Bertan Berk 2004 yılından beri Beyoğlu’nda olan ofisleri üç ay önce Galata’ya taşımış. Hatta bununla kalmamışlar evlerini de taşımışlar. Lunapark’ın renkleri artık Galata’da parlayacak. Serdar-ı Ekrem Sokak’taki ofislerine uğradık ve Galata’nın alamet-i farikasını bir de Murat Tamgüç’ten dinledik. “Levent Loft'dan evi taşıma kararı aldıktan sonra İstanbul'un birçok bölgesine baktım. Yüksek tavanlı ve karakteristik bir ev ararken kendimi Galata'da buldum. 2 ayda ev, ofis ve tüm yaşantımızı buraya taşıdık. Bohem - burjuva kısaca ‘bobo’ denen tasarımcıların eski İstanbul'da yaşamayı seçiyorlar. Günümüzde yeniden inşa edilen bölgeler ve kurgulanmış imitasyon mekânlarda nefes almak pek kolay olmuyor. Cihangir ve Nişantaşı'ndan sonra yeni eğilimin Galata olduğunu görüyoruz. Mahallenin yeni esnafları olan bizler, güzel bir dayanışma ve dostluk içindeyiz. Galata için en çok hayal ettiğimiz insanların kültür, sanat, tasarım ve benzeri kendi gelişimi için faydalanacağı keyifli bir mekân olması. Beyoğlu’nun her sokağı gibi buralarında kafe, bar ve restaurant ile dolmasından çok endişe ediyorum. Galata'da marangozu, demircisi, manavı, moda tasarımcısı, fotoğraf atölyeleri ile mutlu yaşayan esnafı ile uzun yıllar birlikte olmayı hayal ediyoruz.”

ARTENA
Emine Güneri daha önce elişi öğretmeymiş, şimdi ise Artena’da kendinin ve kızının yaptığı takıları ve kıyafetleri satıyor. Artena’da el işlerinden yapılan takı ve kıyafetlerin dışında oturup çayınızı içebilir bir şeyler atıştırabilirsiniz.

2’İNCİ EL GALATA
Rukiye Arslan ve Ayşegül Arslan kardeşler daha önceleri Ankara’da açtıkları mağazalarını dört yıl önce Galata Kulesi’nin tam karşısına taşımış. 2’inci El Galata’da kadehten şapkaya, aplikten takılara kadar bir evde olabilecek her şeyi bulmak mümkün. İki kardeş de Galata’da yaşıyor. Çok özel bir yer olduğunu söylüyorlar. Bu yoğunluktan pek memnun değiller çünkü Galata’nın tüketileceğini ve yaşanan mahalle atmosferinin yok olmasını istemiyorlar.

KİVA HAN
Kiva Han’da her çeşit yöresel yemekleri yiyebileceğiniz Anadolu mutfağını yaşatan bir restoran. Kiva Han iki yıldır Galata’da hizmet veriyor. Restoranın yaratıcısı, Lacivert ve Hayal Kahvesi işletmecilerinden, tanınan bir isim: Önder Köse. Lezzetler, Anadolu mutfakları konusunda sayılı uzmanlardan Adnan Şahin'e, mutfak ise Deniz Şahin ve Ali Taşdemir'in usta ellerine emanet.

MAVRA CAFE
Yonca Akçay tasarım sektöründe bilinen bir seramik sanatçısı ve tasarımcı. 2004 yılından beri Galata'da kendi atölyesinde sanat çalışmalarının yanı sıra, obje, duvar panosu, karo tasarımı ve üretimlerini gerçekleştiren ve seramik kursları veren Yonca Akçay, Serdar-ı Ekrem Sokak’ta sekiz ay önce Mavra Cafe’yi açmış. Mavra Cafe, oldukça sakin, keyifli ve içinde satılan tasarım objeleriyle de oldukça eğlenceli bir mekân. Akçay “ 389 Galata isimli tasarım grubuyla buraya gelmiştik. Yıllar geçti insanlar burayı yeni yeni keşfediyor. Değişmesini ve başkalaşmasını istemiyorum Galata’nın. Serdar-ı Ekrem’deki trafik kapatılmasın mesela. Ben burada kendimi güvende hissediyorum. Yedi yıldır buraydım ve başıma bir şey gelmedi” diyor. Akçay, Mavra Cafe dışında Seramik kursları vermeye de devam ediyor. Kısa bir yaz tatili arası verdiği kursları Eylül ayında Doğan Apartmanı’ndaki atölyesinde devam edecek.

VENTA DEL TORO
Eğer bir kere olsun Tünel’den Karaköy’e yürüdüyseniz Venta Del Toro’yu mutlaka görmüşsünüzdür. Burada İspanyol yemekleri yapılıyor ve restoranın işletmesini ise Necmettin Fırat ile Galata’ya yerleşen bir İspanyol olan Ana Gomez de Pablos dokuz yıldır bu işi yapıyorlar. Hem dekorasyonu hem de mutfağı etnik olarak düzenlenmiş bu mekânda kış aylarında Latin kültürüyle ilgili konserler ve dans gösterileri de oluyor. Uzun süre Galata’da yaşamış olan çift kısa süre önce taşınmışlar çünkü kalabalıktan pek memnun değiller. Necmettin Bey Galata’ya olan bu yoğunluğu, özellikle kulenin etrafında yapılan uzun soluklu etkinlikleri çok doğru bulmadığını söylüyor. “ Böyle bir meydan dünyanın hiçbir yerinde panayır yeri gibi kapatılmaz. Galata bir kültür, bu keyifli mekân hep yaşıyordu zaten. Pek çok bina restore edildi, meydan düzenlemesi yapıldı, çok fazla yer açıldı. Çok geliştiği kesin, buranın ziyaretçileri genelde dışarıdan gelen insanlar. Bu kadar çok yer açılmasına rağmen uzun zamandır engellenemeyen sorunumuz ise çöpler. Sokaklar bu anlamda kötü görünüyor. Bu sorunu aşamıyoruz” diyor.

HASAN HÜSEYİN
Hasan Hüseyin 25 yılını geride bırakmış profesyonel bir fotoğrafçı. Başarılı çalışmalarının dışında Galata’ya olan tutkusuyla da bilinir. Ünlü fotoğrafçının hem evi hem de stüdyosu uzun yıllardır Galata’da. Hatta bir yıl önce yine Galata’da açılan Pictures&Stories isimli sakin ve huzurlu kafe de fotoğrafçıya ait. Zaten kendisi de” İstanbul’da yaşamaya devam ettiğim sürece Galata’dan başka yere gitmem” diyor. Galata’ya yatırımlar yapıyor ve yakın zamanda bir de butik otel açmayı planlıyor burada. Hasan Hüseyin, “Ben Galata’nın bu yoğunluğu göreceğini ilk geldiğim zamanlarda biliyordum. Hem bohem tarzı, hem binaların görüntüsü ile İstanbul’un en güzel yeri. Normalde ben kalabalıktan kaçarım ama buranın yapısı o kadar farklı ki, esnaf birbirini tanır. Oturduğum yer çok sakin, evimden çıkınca da kalabalığı doyasıya yaşıyorum. Galata Meydanı ise benim favori mekânım. Hem Türkiye’desiniz hem başka yerdesiniz. Önümüzdeki beş yılda Galata mağazalarla, butiklerle ve kafelerle dolacak bence. Çünkü buralara inanılmaz bir insan akışı var. Bunun yurt dışından gelen turistlerle de ilgisi var aslında. Eskiden İstanbul’u görmeye gelen turistler hep Sultanahmet’e giderlerdi. Şimdi buraya geliyorlar. Eski İstanbul’u değil şehrin kendisini yaşamak istiyorlar. Ben de Galata’da butik otel tarzı bir mekân açmayı düşünüyorum bir sene sonra. Onun dışında gayrimenkul yatırımları yapıyorum. Daireler alıp orijinallerine sadık kalarak yeniliyorum. Her bir odayı kendim yaşayacakmışım gibi zevkle yeniliyorum. Ve bu evleri kiraya veriyorum. Ancak Galata’da yaşınca burayı anlayabilirsiniz. Siz uzaktan bir şey görürsünüz ama burada yaşayanlar size bambaşka bir hikâye anlatır. Buranın güvensiz olduğunu söylüyorlar ama ben yıllarca Londra’da yaşadım orada gece yürürken hep arkama bakarım. Burada yıllardır yaşıyorum başıma hiçbir şey gelmedi” diyor.

BAHAR KORÇAN
Hem koleksiyonları, hem başarıları hem de Moda Tasarımcıları Derneği’nin başkanı oluşuyla Bahar Korçan moda tasarımı denildiğinde ilk akla gelen isimlerdendir. Her ne kadar onun tasarımlarına uzun süreler Nişantaşı’ndaki butiğinden ulaşmış olsak da Korçan tasarımlarına Galata’daki atölyesinde can veriyor, ailesiyle birlikte Doğan Apartmanı’nda yaşıyor ve başkanı olduğu Moda Tasarımcıları Derneği Galata’da. Son yıllarda belirli dönemlerde gerçekleşen Galata Moda Haftaları Galata’nın bu denli hareketlenmesinde önemli rol oynuyor. Bahar Korçan’ın Serdar-ı Ekrem Sokak’taki Atölyesi’ne de uğradık. Korçan “Şehir kendini by pass ediyor. Bir yerler tıkandıkça yeni kanallar, yeni damarlar açılıyor. Özellikle moda tasarımcılarının, seramikçilerini, başka tasarımcılarının olduğu Soho gibi merkezlerin olmasına İstanbul’un da ihtiyacı vardı. Nişantaşı’ndaki dükkânı da bu yüzden kapandım. Ekim ayında Galata’da yeni butiğimi açacağım. Galata alternatif tasarım dükkânlarını ve kafelerin olduğu keyifli bir mekân olsun istiyoruz, bir mahalle havası var burada. Moda Tasarımcıları Derneği de burada, üç buçuk yıldır buradayız. Gelenekselleşen Galata Moda Haftaları da farklı yerlerde de yapılıyor olsa da Galata’yı hareketlendiren bir etkinlik oldu. Moda tasarımcıları kendilerini ifade edecekleri, mekânlar bulamıyorlardı İstanbul’da. Çoklu tasarımcı dükkânlarına ihtiyaç vardı. Galata Moda başladığında ise gördük ki çok farklı yerlerden İnsanlar Galata’ya geliyorlar. O insanlar için Galata bir keşif oldu. İşte Soho böyle doğmuş mesela. Sadece önemli bir çöp sorunumuz var. Belediye ne kadar bunun için çalışsa da Galata’da birçok farklı insan yaşıyor ve bu sorunu çözmek için biraz zamana ihtiyaç var zannediyorum. Çünkü gelecekte burası çok keyifli olacak, buna inanıyorum, inanmasam Bahar Korçan butiğini burada açmazdım” diyor.

AIDA PEKİN
Aida Pekin, Bihter Aida Pekin’in takı tasarımlarını sergilediği butik mağazası. Üç sene kadar Maçka’ydı ama Pekin de Nişantaşı’ndan Galata’ya taşınan tasarımcılardan birisi. Galata’nın enerjisinin kendisine daha çok uyduğunu, Galata’nın ruhunu çok sevdiğini söylüyor. Daha çözgün bir mekân olarak gördüğü Galata’nın Serda-ı Ekrem sokağında açtığı butikte çok eğlenceli takıları satın alabilirsiniz.

SİMAY BÜLBÜL
FashionDays'te görcüye çıkan 'Makaralardan kopardığımız masallar' koleksiyonuyla beni benden alan tasarımcının yeni atölyesi ve showroom'u da Galata'da. Camekân Sokak’ta 150 yıllık bir binada 250 metrekarelik bir mekan. Bülbül Galata’ya Asmalımescit’ten taşınmış. Sadece butiği değil Simay Bülbül’ün evi de Galata’da. Simay Bülbül için Galata çok önemli bir bölgeymiş çünkü kariyerinde en önemli dönüm noktasının Galata Moda Haftası olduğunu söylüyor. “Hem turistik hem de sanatsal dokusu olması Galata’ya çok özel bir bölge haline getirdi. Birçok butik Nişantaşı’ndan bebekten Galata’ya taşınıyor ve burası daha özel ve avangard butiklerin var olduğu bir alışveriş ve sanat bölgesine doğru yol alıyor. Ama her zaman bu özel ve tarihi dokusunu koruyacağına inanıyorum. Hiç bir zaman popüler hayatın bir mekânı değil avangard ve sokak ruhunu koruyan bir hayatın bölgesi olacak.”
www.sim-ay.com

OKAY TEMİZ RİTİM ATÖLYESİ
Okay Temiz 1998 yılında Türkiye’ye kesin dönüş yaptıktan sonra yurt dışında edindiği ritim ‘workshop’ deneyimlerini kendi ülkesindeki insanlarla da paylaşmak istemiş. Bu nedenle de Ritim Atölyesi’ni kurmuş ve yer olarak da Galata’yı seçmiş. Galata tarihi atmosferinin yanı sıra müzikle iç içe bir bölge olarak düşünülmüş ve etrafta çok fazla demir doğrama atölyeleri olduğundan ses geçirme probleminin yaşanılmayacağını düşünmüş. Ritim Atölyesi, her yaştan ve meslekten geniş öğrenci kitlesine sahip, birçok kültürün buluşuyor.

GALATA FOTOĞRAFHANESİ
Galata sokaklarında yürürken her aralıkta sanata dair bir şeyler görmek mümkün. Galata Fotoğrafhanesi de bunlardan biri. Serdar-ı Ekrem’deki fotoğrafhane 2004 yılında kurulmuş. Çok yönlü fotoğraf eğitiminin yanı sıra sergiler, söyleşiler, belgesel film gösterimleri, geziler ve festivallerle şehrin kültür hayatında etkili biçimde yer alıyor. Her seviyede fotoğrafçılık dersleri alabileceğiniz bu atölyede 2009 yılından itibaren Belgesel fotoğraf programı da başlamış.

İSTANBUL DANS MERKEZİ
Galata’da gezerken etrafa bakmak kadar binaların üst katlarını da kolaçan etmek gerekiyor. Çünkü üst katlarda da hareket var. İstanbul Dans Merkezi’nin de olduğu gibi binaların üst katları atölyelerle doluyor. İstanbul Dans Merkezi dans sanatçısı Erman Ezgin tarafından 1998’de kurulmuş. Burada kurslara katılabileceğiniz gibi kendiniz bir grup oluşturarak, özel hocalardan da eğitim alabiliyorsunuz. Kurucu Erman Ezgin’e neden Galata dediğimizde “Yüksek tavanlar, geniş ve ferah mekânlar dans için biçilmiş kaftandır. Yılların bu özellikteki mimarisinin bugüne kadar gelebilmesi bu bölgeyi seçmemizde önemli nedenlerden biri oldu. Ulaşım kolaylığı ise öğrencilerimiz için çok önemli” diyor.

SODAPOP
Sodapop Camekân Sokak’taki butiklerin arasında kendini gösteren, birkaç ay önce açılmış sevimli bir tasarım dükkânı. İlginç kolyeler, tasarım takılar, eğlenceli çantalar satın alabileceğiniz bir yer burası. Kılık kıyafetinize alternatif bir yorum getirmek istiyorsanız Blisskiss ürünlerin, Kiki Design kıyafetleri, Ayşe Deniz tarafından tasarlanan çanta ve cüzdanların satıldığı bu dükkâna mutlaka uğrayın.

***
Bu arada Serdar-ı Ekrem sokağın sonunda eski bir şekerci varmış ama orayı göremedim:(
Bir de ben Galata etrafını arşınlarken henüz açılmamış olan Lastik Pabuç var. Orayı da çok merak ediyorum.

uçurtma gibi

2009-08-27T21:34:00.000+01:00

Çok konuşan ben, fark ettim ki… Aslında çok da sevmiyormuşum içimdekileri anlatmayı. Buraya yazayım dediğim her şeye içimden ne gerek var cevabı aldım. Ruhum bir bulaşık süngeri gibi şimdi… Biri köpürtüyor, biri sıkıyor, sıkıyor, sonra yine… bütün köpüklerim çıkmıyor içimden. Sabır gerek bana, daha fazla sabır…

Uçurtmalar doluydu gökyüzü biz yan yana oturduğumuzda. Çocuk gibi özenmiştik uçurtma uçuranlara…

Galaksiler arasında

2009-08-22T22:33:00.000+01:00

Bütün gün akşam olmasını ve gelip Nova Colorlar'ımı getirmesini bekledim. 12’li yeni kalemlerim en güzel resmimi yapacaktım. Uçları sivri olacaktı. Biraz bile yuvarlaklaşsa hemen açıp sivriltecektim. Diğer paket o yüzden bu kadar çabuk bitmişti zaten. Kâğıtlarımı hazırlamış, bekledikçe daha da sabırsızlaşıyordum. Hafta sonu olduğu için her gün izlediğim televizyon programları da yoktu. Vakit daha da zor geçiyordu. Kıştı, sokağa da çıkamazdım. Sobalı odada öylece duruyordum. Sonra kapı çaldı ve geldi. Sobanın yanındaki o paylaşılamaz koltuğa oturdu, paltosunu üzerinden çıkarırken cebine koyduğunu hatırladığı Nova Color’u çıkardı. Ben o kadar sabırsızlanma rağmen “Aldın mı?” diye sormamıştım. Yoksa onu kalemler yüzünden özlediğimi zannederdi, öyle olursa üzülürdüm. İyi ki sormadım, kendi çıkardı işte diye düşünüyordum ki… 12’li paket değildi bu! 6’lı paketti. Daha elime almadan 6’lı istemediğimi söyledim, o bana yetmezdi, planladığım resim için en az 12 renk olması gerekiyordu. Susmadan ağlamayı andıran bir sesle memnuniyetsiz cümleler kuruyordum. İsyan cümlelerimi bitirmemi beklerken elinde kalemlerin kutusuyla kolu bana doğru uzanmış duruyordu. Konuştum, konuştum. Sustuğumda “Şimdi sen bunları istemiyor musun?” diye sordu. “Hayır” dedim. Sobanın üstündeki kapağı ucu kanca gibi olan demirle açtı ve 6’lı Nova Color kutusunu sobaya attı. O yaşta bizim ailede yaşayabileceğim en büyük şoku yaşadım. 5 yaşındaydım. İlk defa ağlayamadım. Durdum. ‘Evet, istemiyorum iyi ki de attın’ imajını korumaya çalıştım ama çok pişmandım. Odadan çıktı, sobanın kapağını açtım ayak parmaklarımın üzerinde durup alevle karışan erimiş boyalarıma baktım. Benim olamamış renklerim yanıyordu. Hayallerimi suya, renklerimi aleve… O zaman tüm dünyam o odadan ibaretti, boyalarımın yandığı kömür sobası, bir kanepe, iki tane de koltuğun olduğu soluk renkli oda. Şimdi rengârenk şeyler görüyorum, istediklerimi alıyorum, renkleri seçiyorum, galaksilerime bir tıkla ulaşıyorum. Beğenmiyorum geçiyorum, kopyalayıp yapıştırıyorum. Tuşlara basıp renkleriyle oynuyorum. Galaksilerim arasında ağ bağlantıları kuruluyor. Renklerimi kopyalayıp başka ülkelere gönderiyorum. Ama hiçbir şey bana o 6’lı Nova Color'un yanarken düşündüklerini düşündürmüyor. Galaksilerim büyüdükçe küçülüyorum. O soluk renkli odada kıvrılıp sobanın sıcağında uyusaydım, erimiş renklerim bana şarkı söyleselerdi….
Laura Veirs’ten ‘Galaxies’, galaksiler arasında gidip gelirken tek kişilik ulaşım aracınız olsun!!!

Zaman, an ve yok!

2009-08-22T21:31:00.000+01:00

17 Şubat’ta doğmuşum. Çocukken 18 Şubat gününden başlayarak doğum günüme kaç ay, kaç gün kaldı hesapları yapardım. Zamanı kovalardım.‘İple çekmek’ deyimi öğrendiğim ilk deyimdi belki de. Bu kovalamaca oyununu kaç yaşındayken bıraktım hatırlamıyorum. Bıraktığım günden beri beklediğimden erken geliyor doğum günlerim. Ama ne olursa olsun hep zaman inat gitti bana. Geçme biraz daha sakin ol dediğimde inadına beni dikkate almayıp geçip gidiverdi. Ne zaman da korkularımla kalsam denizin üzerindeyken sallansa vapur mesela ‘bitsin artık’ dediğimde küçük şımarık bir çocuk gibi dalga geçer benimle. Geçmek bilmez. En çok korktuğum zaman yapar bu hainliği. Gece uykumdan uyanıp güneşin o sabah doğmayacağını düşünür sabaha kadar uyuyamam ben bazen. Kalbim hızlı atmaya başlar. Felaket senaryoları yazarım. Hepsinin sonunda acı çekerek öldüğüm… Uzak bir yere gideceksem ya da. Otobüste uyumadıysam eğer hiçbir zaman geri dönemeyeceğim kısa filmler döner beynimin kıvrımlarındaki sinema salonlarında. Zaman, elimde patlamış mısırlarıyla izler her bir filmi. Onun izlemeyi en çok sevdiği filmlerdir benim yarattığım korku filmleri. Oysa güzel bir rüya görsem saatin alarmını çaldırıverir hemen. O hırs yaptıkça ben hiç umurumda değilmiş gibi uyurum saatlerce. Uyandığımda öyle geç olur ki her şey için, ama çaktırmam ona. Yüzümü buruşturmam ki anlamasın hayata geç kaldığımı. Çünkü biliyorum yetişemeyeceğimi, öyle çok alıp götürdü ki oyunlarıyla. Şimdi sardığı bütün filmleri başa sarsa ve bir milada koysa beni hiç düşünmediğim için yine bilemem ne yapacağımı. Ama yine de bana güzel şeyler vermedi değil, zaman geçtikçe ve ben büyüdükçe hayatıma güzel insanlar katkı, yepyeni bedenler minicik bebekken yürüdüğünü gördüğüm. Sonra olanları sabitleştirdi. Çekiç gibi çaktı hayatıma. Bana acı verenleri uzaklaştırdı, kafamın içinden siliverdi hızla. Hızına karıştığımda oluyor benimle derdi.

Şimdi bilmiyorum ama ne yapacağımı. İşim ona düştü çünkü. Dizlerine eğilip ne olur geçiver de bitsin desem, biliyorum bana yapar yine yapacağını. Sadece bekliyorum. Bu beklemenin sonunda ne olur bilemiyorum, beklemenin tatlı taraflarını bulmaya çalışıyorum. Kendimle kalıyorum.